۲۲۲۱ اگر مالی را که قرار می‏گذارد بدهد معین کند مثلا بگوید: "هر کس اسب مرا پیدا کند این گندم را به او می‏دهم"، لازم نیست بگوید آن گندم مال کجاست و قیمت آن چیست. ولی اگر مال را معین نکند مثلا بگوید: "کسی که اسب مرا پیدا کند ده من گندم به او می‏دهم"، باید خصوصیات آن را کاملا معین نماید.

۲۲۲۲ اگر جاعل مزد معینی برای کار قرار ندهد مثلا بگوید: هر کس بچه مرا پیدا کند پولی به او می‏دهم و مقدار آن را معین نکند چنانچه کسی آن عمل را انجام دهد باید مزد او را به مقداری که کار او در نظر مردم ارزش دارد بدهد.

۲۲۲۳ اگر عامل پیش از قرارداد کار را انجام داده باشد یا بعد از قرارداد به قصد این که پول نگیرد انجام دهد حقی به مزد ندارد.

۲۲۲۴ پیش از آنکه عامل شروع به کار نکند جاعل و عامل می‏توانند جعاله را به هم بزنند.

۲۲۲۵ بعد از آن که عامل شروع به کار کرد اگر جاعل بخواهد جعاله را به هم بزند اشکال ندارد ولی باید مزد مقدار عملی را که انجام داده به او بدهد.

۲۲۲۶ عامل می‏تواند عمل را ناتمام بگذارد، ولی اگر تمام نکردن عمل اسباب ضرر جاعل شود باید آن را تمام نماید. مثلا اگر کسی بگوید: "هر کس چشم مرا عمل کند فلان مقدار به او می‏دهم" و دکتر جراحی شروع به عمل کند، چنانچه طوری باشد که اگر عمل را تمام نکند چشم معیوب می‏شود باید آن را تمام نماید و در صورتی که ناتمام بگذارد حقی به جاعل ندارد.

۲۲۲۷ اگر عامل کار را ناتمام بگذارد چنانچه آن کار مثل پیدا کردن اسب است که تا تمام نشود، برای جاعل فایده ندارد عامل نمی‏تواند چیزی مطالبه کند و همچنین است اگر جاعل مزد را برای تمام کردن عمل قرار بگذارد مثلا بگوید: "هر کس لباس من را بدوزد ده تومان به او می‏دهم". ولی اگر مقصودش این باشد که هر مقدار از عمل که انجام گیرد برای آن مقدار مزد بدهد، جاعل باید مزد مقداری را که انجام شده به عامل بدهد، اگر چه احتیاط این است که به طور مصالحه یک دیگر را راضی نمایند.

حوزه > صفحه کتابخانه > توضیح المسائل حضرت امام خمینی

احکام جعاله

۲۲۱۸ جعاله آن است که انسان قرار بگذارد در مقابل کاری که برای او انجام می‏دهند مال معینی بدهد، مثلا بگوید هر کس گمشده مرا پیدا کند ده تومان به او می‏دهم و به کسی که این قرار را می‏گذارد "جاعل" و به کسی که کار را انجام می‏دهد"عامل" می‏گویند. و فرق بین جعاله و این که کسی را برای کاری اجیر کنند این است‏که در اجاره بعد از خواندن صیغه، اجیر باید عمل را انجام دهد و کسی هم که او را اجیر کرده اجرت را به او بدهکار می‏شود، ولی در جعاله عامل می‏تواند مشغول عمل نشود و تا عمل را انجام ندهد جاعل بدهکار نمی‏شود.

۲۲۱۹ جاعل باید بالغ و عاقل باشد و از روی قصد و اختیار قرارداد کند و شرعا بتواند در مال خود تصرف نماید، بنابراین جعاله آدم سفیهی که مال خود را در کارهای بیهوده مصرف می‏کند اگر حاکم شرع او را از عمل منع کرده باشد صحیح نیست.

۲۲۲۰ کاری را که جاعل می‏گوید برای او انجام دهند باید حرام نباشد و نیز باید بی‏فایده نباشد که غرض عقلایی به آن تعلق نگرفته باشد. پس اگر بگویدهر کس شراب بخورد یا در شب به جای تاریکی برود ده تومان به او می‏دهم جعاله صحیح نیست.