۱۳ آبان ۵۸، کلاس درس انقلاب

در مرور تاریخ انقلاب اسلامی، ۱۳ آبان ۵۸، همانگونه که یک نقطه عطف به حساب می آید، بعضا به عنوان مقطعی ابهام آمیز نیز معرفی می شود. کسانی که حالا پس از سالها، از تسخیر سفارت آمریکا پشیمان شده اند، سعی دارند برای تشفی خاطر خود، با نادیده گرفتن واقعیات متعدد تاریخی، تمامی علل متنوع دشمنی آمریکا با جمهوری اسلامی را به مسئله تسخیر ارتباط دهند. این در حالی است که اولا مسئله تسخیر سفارت آمریکا در بسیاری دیگر از کشورها نیز رخ داده است و ثانیا دلیل دشمنی عمیق دولت آمریکا با ملت ایران، نه تسخیر یک ساختمان، که قطع شدن دست آمریکایی ها از منافع ملی ایران در مقاطع متعدد پس از انقلاب اسلامی بوده است. بر اساس اسناد موجود تعداد مستشاران آمریکایی در ایران که بخش عمده‌ای از آن در حوزه اقتصاد ایران مشغول فعالیت بودند، در سال ۱۳۴۵ ده هزار نفر بود که این تعداد در سال ۵۶ به رقمی حدود ۶۰ هزار نفر می‌رسید.(۱)


امام(ره) در همین فضا، باز هم راضی به تایید اشغال سفارت آمریکا در روزهای ابتدایی انقلاب(۲۵ بهمن ۵۷) نمی شوند. با این حال، گذر زمان و اقدامات خصمانه دولت آمریکا بر علیه انقلاب ملت ایران باعث می شود تا امام(ره)، ۱۳ آبان ۵۸ را زمان مناسبی برای وارد نمودن ضربه ای شدید به آمریکا بدانند: «و این‌ عملی‌ که‌ این‌ جوان‌های‌ ما انجام‌ داده‌اند، تمام‌ ملت‌ ما، الا بعضی‌ منحرفین‌ در اینجا و سایرممالک‌ دیگر، از آن‌ پشتیبانی کردند و این‌ خواست‌ تمام‌ ملت‌ ما بوده‌است‌، نه‌یک‌ خواست‌ از روی‌ هوای نفسانی‌. این‌ حق‌ از برای‌ ملت‌ ما هست‌، سفارتخانه ‌هاحق‌ قانونی‌ ندارند که‌ جاسوسی بکنند یا توطئه‌.»(۲) امام(ره) در گام بعدی، تحقیر ابرقدرت را وارد فاز جدی تری می کند و با اطلاع از راهی شدن نمایندگان کارتر برای ملاقات با ایشان، طی پیامی تاریخی و بدون بسم الله، حیثیت دولت و رئیس جمهور آمریکا را در سطح جهانی به باد می دهد.

امام(ره)، ۱۶ آبان ماه، خطاب به اعضای شورای انقلاب و مسئولان دولتی می نویسد: «از قرار اطلاع نمایندگان ویژه کارتر در راه ایران هستند و تصمیم دارند به قم آمده و با اینجانب ملاقات نمایند...ملاقات با من به هیچ وجه برای نمایندگان ویژه ممکن نیست.»(۳) نامه تاریخی امام(ره) به فاصله کوتاهی بازتاب جهانی پیدا می کند و نمایندگان کارتر، پیش از ورود به ایران از مرز ترکیه، مجبور می شوند به آمریکا باز گردند! امام(ره) در ادامه، ملاقات با نمایندگان کارتر را برای اعضای شورای انقلاب و مسئولین دولت موقت نیز ممنوع اعلام کرده، تاکید می کند: «چنانچه امریکا، شاه مخلوع - این دشمن شماره یک ملت عزیز ما - را به ایران تحویل دهد و دست ازجاسوسی بر ضد نهضت ما بردارد، راه مذاکره در موضوع بعضی از روابطی که به نفع ملت است باز می‌باشد.»(۴)

امام(ره) البته ابدا به دنبال مانور تبلیغاتی بر روی گروگان ها نیست، بلکه تحویل آنها به آمریکا یا مذاکره با نمایندگان کارتر در این موضوع را خیانت به منافع ملی و حقوق انسانی می داند: «بعد هم آقای کارتر تفضل فرمودند که دو نفر بفرستند با ما صحبت بکنند. ما چه صحبتی با شما بکنیم؟ صحبت با شما کی‌ بکند؟ جواب این زنهایی که بچه‌هاشان را از دست دادند، پدرهایی که جوانهاشان را از دست دادند، آنهایی که در این طول زمان از امریکا ضربه خوردند، ممالکی که ضربه خوردند این قدر، ما جواب اینها را چه بدهیم؟... نه ما یک همچو حقی داریم، نه دیگران یک همچو حقی دارند. ما تابع ملت هستیم، ما خدمتگزار ملت هستیم، ما باید روی مسیر ملت سیر بکنیم. ما هیچ خوفی از این نداریم که بربخورد به آقای کارتر یا امثال او و توطئه زیادتر بکند.»(۵)

امام(ره) حتی در این راه، وساطت یاسر عرفات؛ رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین را نیز رد می کند و در همین زمینه به نکته ای تاریخی و کم نظیر اشاره می کند: «من نخواستم بگویم که اینان بدون حرمت هستند، نه، ....ولی یک مسئله از همه مهمتر است و آن اینکه من می‌خواهم به تمام مردم جهان بگویم که هرگز میانجی بین ظالم و مظلوم نشوند. باید در چنین مواقعی طرف مظلوم را گرفت و خصمانه بر دشمن تاخت. آخر میانجیگری بین ظالم و مظلوم خود ظلمی بزرگ است و ما می‌خواستیم کسی چنین ظلمی را مرتکب نشود. از این جهت نپذیرفتیم و نخواهیم پذیرفت.»(۶) بر این روال، امام(ره) نه تنها مذاکره با آمریکا را مردود می شمرد، که میانجیگری کردن در این زمینه را نیز واجد هر گونه توجیه شرعی و عقلی می داند.

امام(ره) البته در برخورد با جاسوسان آمریکایی هیچ گاه پا را از دایره انصاف فراتر نگذاشته، تنها بر سبیل منطق و حساب موضع می گیرد. به عنوان مثال، امام(ره) در یک استدلال حقوقی بسیار ساده و بدیهی می گوید: «رسیدگی به امر شاه مخلوع و امر جاسوسان در مرکز جاسوسی جز در ایران امکان ندارد زیرا علائم و شواهد جرم در ایران است و قابل انتقال به غیر ایران نیست ما قریب صد هزار شهید دادیم و چندین میلیون شاهد و بیش از صد هزار معلول داریم که امکان ندارد به خارج روند و عرضه شوند و شهادت دهند علاوه بر پرونده‌های بسیاری که در اینجا است و رسیدگی به امر لانه جاسوسی باید در همان محل به اصطلاح سفارت صورت گیرد.»(۷) اقدامات، مواضع، مصاحبه ها و پیام های امام(ره) در طول ۴۴۴ روز اسارت جاسوسان آمریکایی، درواقع تصویر شفاف و دقیقی از سیاست خارجی مناسب برای مواجهه با شیطان بزرگ بود. 

امام(ره) همزمان با دادن درس انقلاب به کارتر و حامیانش، در جریان جنجالی ترین گروگان گیری تاریخ معاصر، به افکار عمومی جهان نیز  درس انسانسیت و بزرگ منشی می داد. امام(ره) علاوه بر آنکه از طریق فرزند عزیزش سیداحمد مرتب در جریان وضعیت رفاهی گروگان ها قرار می گرفت و نسبت به این مسئله حساس بود، تنها ۱۳ روز پس از دستگیری جاسوسان آمریکایی طی پیامی به دانشجویان، نوشت: «دانشجویان عزیز، سیاهپوستان و زنانی که جاسوسی آنان معلوم نیست، به وزارت امور خارجه تحویل دهید، که فورا آنها را از ایران خارج نمایند.»(۸) روی هم رفته، مسئله تسخیر سفارت آمریکا توسط دانشجویان انقلابی پیرو خط امام(ره) و نحوه مدیریت بنیانگذار کبیر انقلاب در این ماجرا را می توان کلاس درس واقعی انقلاب اسلامی برای دوست و دشمن تلقی کرد. کسانی که امروز به دنبال خاکپاشی بر آفتاب ۱۳ آبان هستند، بدون شک در پی مطامع خاصی غید از آرمانهای خمینی کبیر هستند.

پی نوشت ها:

۱-رابرت گراهام،ایران سراب قدرت، ترجمه فیروز فیروزنیا، چاپ اول، تهران، نشر سحاب، ۱۳۵۸، ص ۲۲۴/

۲-صحیفه امام(ره)-جلد ۱۱-صفحه ۳۰

۳- صحیفه امام(ره)-جلد ۱۰-صفحه ۵۰۳

۴-همان.

۵- صحیفه امام(ره)-جلد ۱۱-صفحه ۱۲

۶- صحیفه امام(ره)-جلد ۱۱-صفحه ۱۵۹

۷- صحیفه امام(ره)-جلد ۱۱-صفحه  135

۸- صحیفه امام(ره)-جلد ۱۱-صفحه ۵۴

به اشتراک بگذارید : تلگرام   |   فیس‌بوک
نام :
ایمیل :
پیام :